Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Τι θα συμβεί αν συνεχίσει να μη συμβαίνει τίποτα..

Άνεση και Ασφάλεια, 2000, έργο του Δημήτρη Τσουμπλέκα

Ακούω πως ξεκινούν πάλι τα μεγάλα έργα, πως έρχονται επενδυτές, οι τουρίστες θα ξεπεράσουν φέτος τα είκοσι εκατομμύρια, το υπέδαφός μας κρύβει θησαυρούς ισάξιους με του Ντουμπάι, η Δημουλά καιρός της είναι, θα πάρει Νόμπελ, η Πανεπιστημίου οσονούπω γίνεται Ράμπλα, η εθνική ομάδα θα καταπλήξει στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός θα φέρουν του χρόνου παιχταράδες.
Οι φόροι θα μειωθούν θεαματικά, το κράτος θα εκσυγχρονιστεί, η χώρα ελάχιστα θέλει για να μοιάσει στη Δανία, ο Πειραιάς ζήτημα χρόνου είναι πια να πιάσει σε επιδόσεις το Χονγκ Γκονγκ, οι νέοι μας συγγραφείς με λίγο ακόμη σπρώξιμο θα γίνουν όλοι Ροθ και Πίντσον, γενικώς θα γίνουμε όλοι επιχειρηματίες, η Θεσσαλονίκη θα ανακηρυχτεί μητρόπολη των Βαλκανίων, η ΑΕΚ θα αποκτήσει γήπεδο που θα ντρέπεσαι να πατήσεις.
Ο Σπηλιωτόπουλος θα τα αλλάξει όλα σαν νέος Υπουργός Πολιτισμού, το Ελληνικό αν μη τι άλλο θα μεταμορφωθεί σε Μονακό, oι παραλίες όλες θα αξιοποιηθούν τύπου Copacabana, οι νέοι επιστήμονες θα βρουν καλές δουλειές στο δροσερό εξωτερικό, η ανάπτυξη και η καινοτομία θα κάνουν αγνώριστη την ύπαιθρο, τα αεροπορικά εισιτήρια χάρη στον αμείλικτο ανταγωνισμό θα πέσουν και άλλο, όσοι άνεργοι δεν είναι από φυσικού τους losers και μηδενιστές θα κάνουν νέο ξεκίνημα τώρα που οι τράπεζες αρχίζουν να δίνουν πάλι δάνεια.
Μαζί με την Αθηνών-Θεσσαλονίκης ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες και η Αθηνών-Πατρών.
Βουνό χωρίς χιονοδρομικό δεν πρόκειται σε λίγο να υπάρχει, πρόσφυγας άλλος δεν πρόκειται να περάσει λάθρα τα ιερά μας σύνορα και άρα δεν κινδυνεύει να φαγωθεί από τα ψάρια του Αιγαίου, οι Τούρκοι τώρα που βγήκαμε ξανά στις αγορές θα σταματήσουν να βολτάρουν ανενόχλητοι ως το Σαρωνικό, ο Κουβέλης σα γίνει Πρόεδρος Δημοκρατίας θα πάψει με διάταγμα τον ανεύθυνο λαϊκισμό, ο Βενιζέλος μια ανάσα είναι απ’ το να ηγηθεί της άφθαρτης κεντροαριστεράς που τόση ανάγκη έχει ο τόπος, η Ρωσία θα σταθεί στο πλάι μας, το φυσικό αέριο από του χρόνου θα είναι σχεδόν τζάμπα, η φοροδιαφυγή σε λίγο θα είναι παρελθόν, σκυλί δεμένο σε βαρέλα δεν πρόκειται κανείς να ξαναδεί, ο Ψινάκης θα κάνει τον Μαραθώνα Ριβιέρα, η πολιτιστική επανάσταση θα ξεκινήσει από το Βόλο του Μπέου.
Νηστικό να ψάχνει στα σκουπίδια θα βλέπουμε πια μόνο σε παράσταση της Λυρικής ή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, το νερό μόλις περάσει στα χέρια ιδιωτών θα έχει καλύτερη γεύση, το γάλα επίσης θα νοστιμίσει μόλις απαλλαγούμε από τους ντόπιους γελαδάρηδες.
Οι χρυσοί βαφτιστικοί σταυροί θα είναι σε όλους προσιτοί μόλις αφήσουμε την Eldorado στις Σκουριές να κάνει τη δουλειά της, ούτε ένας από τη λίστα Λαγκάρντ δεν πρόκειται να μείνει ατιμώρητος, ο Λοβέρδος μόλις υπουργοποιηθεί θα αποκαταστήσει τις εκδιδόμενες οροθετικές που διέσυρε πριν λίγα χρόνια, η Χρυσή Αυγή τώρα που μέστωσε θα συμβάλει με τον τρόπο της στην σταθερότητα.
Φυτεύοντας κι άλλες ανεμογεννήτριες εκεί που κάποτε υπήρχαν πεύκα δεν πρόκειται να ανησυχήσουμε ξανά για πυρκαγιές, το χρέος θα αποδειχθεί βιώσιμο, με το τιμόνι του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στα χέρια του Σμαραγδή θα ξαναδούμε παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, οι σύλλογοι βρακοφόρων, φουστανελάδων και τσεμπεριών που υποδέχονται τους επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων σύντομα θα υποσκελίσουν σε φήμη τους Χαβανέζους συναδέλφους τους, ο Άδωνις από όποια θέση κι αν βρεθεί μετά τον ανασχηματισμό θα συνεχίσει να προσφέρει, σύγχρονοι χαρισματικοί οραματιστές επιπέδου Costa Navarino θα φτιάξουν γήπεδα γκολφ εκεί που ως σήμερα βασίλευαν πουρνάρια, λίγη ακόμη «υπομονή» χρειάζεται μόνο και όλα θα γίνουν.

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Εκλογές 2014 – Μια μέρα μετά


της Ελένης Γεωργοπούλου

Δύο εβδομάδες πριν τις ευρωεκλογές και παρατηρώντας τ’ αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων αλλά και τις συζητήσεις μεταξύ φίλων φαίνεται να ξεκαθαρίζει το διακύβευμα των εκλογών. Προσοχή: Το διακύβευμα δεν το κρίνουμε, δεν σχολιάζουμε, με άλλα λόγια, αν είναι σωστό , λογικό ή αληθές. Το διακύβευμα απλώς υφίσταται και οδηγεί την κούρσα. Ποιο είναι λοιπόν;

Ιδού: Αριστερά ή δεξιά;

Για να προλάβω όσους βιαστούν να κατηγορήσουν την ελληνική κοινωνία ως ανώριμη πολιτικά ή ως αδύναμη να συλλάβει τη μεγάλη εικόνα που συλλαμβάνουν οι φωστήρες της πολιτικής και ως εκ τούτου θέτει ξεπερασμένα και εκτός πραγματικότητας διλήμματα θα θυμίσω ορισμένα γεγονότα.
Εκτός από την διάσωση της χώρας και την παραμονή μας στο ευρώ όλο το διάστημα της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κερδίσαμε - είδαμε και: το βίντεο Μπαλτάκου χωρίς καμία συνέπεια, διορισμούς αναξιόλογων φίλων του πρωθυπουργού σε υψηλά πόστα χωρίς καμία συνέπεια επίσης και επιστροφή (ακόμη και άρρητη) στο συντηρητικό τρίπτυχο: Πατρίς – Θρησκεία – οικογένεια. Με άλλα λόγια γινόμαστε μάρτυρες μιας δεξιάς αισθητικής που επιβάλλεται χωρίς να έχει απέναντι της καμία σοβαρή εναλλακτική πρόταση. Όπως το μνημόνιο – αντιμνημόνιο ως δίλημμα ξεφτίζει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ξεφτίζει και το δίλημμα διάσωση ή καταστροφή. Όταν μάλιστα η διάσωση έχει επιτευχθεί με την καταστροφή μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας γίνεται σαφές πως ένα τέτοιο δίλημμα δεν μπορεί να οδηγήσει την κούρσα των εκλογών.

Λίγο παρακάτω, έχουμε την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ (την κατάρρευση δηλαδή του πιο πολυσυλλεκτικού κόμματος στην Ελλάδα που στέγαζε την ίδια στιγμή τον Σημίτη και τον Τσοχατζόπουλο) και την μετατόπιση μεγάλου μέρους στελεχών και ψηφοφόρων του στο ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ η εύκολη ανάγνωση των κεντροαριστερών εκσυγχρονιστών που συνοψίζεται στη φράση: « το βρώμικο ΠΑΣΟΚ πήγε στο ΣΥΡΙΖΑ» είναι αρχικά αφελής και σε δεύτερο χρόνο καταστροφική. Αφελής και καταστροφική γιατί δεν λύνει το πρόβλημα και υποκρύπτει ευχή. Ας γίνω πιο καθαρή. Το «βρώμικο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ» στο ΣΥΡΙΖΑ ή όπου αλλού παραμένει δεν εξαφανίζεται, όσο κι’ αν κάποιοι το εύχονται. Πρόκειται για σώμα ψηφοφόρων που αποφασίζει για το ποιος ή ποιοι θα κυβερνήσουν. Η απαξίωση ή αδυναμία ανοίγματος διαλόγου μ’ αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που το έθρεψαν και το δυνάμωσαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, δεν αποτελεί λύση. Αντίθετα αναβάλει τη λύση.

Η αναβολή της λύσης σχηματοποιείται σε κινήσεις, κόμματα φωστήρων και think tank που ισχυρίζονται πως φέρουν το καινούργιο και το διαφορετικό αλλά στην ουσία τους είναι τόσο φοβικά που αφ’ ενός αδυνατούν να συγκρουστούν μετωπικά με την αισθητική της δεξιάς και αφ’ ετέρου δεν συνομιλούν (ελιτισμός) μ’ αυτό το κομμάτι της κοινωνίας αλλά αντίθετα επιμένουν στο να το χλευάζουν.
Κάπως έτσι διαμορφώνεται το αριστερά ή δεξιά.

Την επόμενη των εκλογών κινήσεις-μικροκόμματα και think tank θ’ αναγκαστούν να συνομιλήσουν μ’ αυτό που χλευάζουν γιατί η ανάγκη της κοινωνίας είναι η δημιουργία σοβαρής κυβερνητικής αντιπρότασης. Αρέσει ή δεν αρέσει την επόμενη των εκλογών οι διαδικασίες θ’ ανοίξουν και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει κεντρική θέση στο τραπέζι. Το διακύβευμα αριστερά ή δεξιά δεν είναι ούτε ξεπερασμένο, ούτε αφελές είναι πραγματικό και ουσιαστικό και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο. Η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα περνά αναγκαστικά μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ (που θ’ αλλάξει με τη σειρά του μετά τις εκλογές) και οι απειλές - εκβιασμοί περί σταθερότητας, ευρώ ή δραχμής κ.α. δεν θα το σταματήσουν