Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

O πρόεδρος του Ισημερινού στο euronews: "Δεν φταίει μόνο η Ελλάδα για όσα έγιναν"


Ο πρόεδρος του Ισημερινού Ραφαέλ Κορρέα βρέθηκε στις Βρυξέλλες για να λάβει μέρος στη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής.

Η χώρα του είναι μία από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες της Λατινικής Αμερικής και προσελκύει επενδυτές από όλο τον κόσμο.

Μιλώντας αποκλειστικά στο euronews, ο Κορρέα εξηγεί την προσωπική του συνταγή για τη δημιουργία μιας βολιβαριανής μεν αλλά και προσανατολισμένης στην παγκόσμια αγορά χώρας, ενώ παρουσιάζει τις σκέψεις του για την παγκόσμια και ευρωπαϊκή κρίση κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην κατάσταση στην Ελλάδα.

*euronews:
Κύριε πρόεδρε, το 2014 το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν του Εκουαδόρ αυξήθηκε πάνω από 4%. Πρόκειται για υπερτριπλάσιο ποσοστό απο τον μέσο όρο ανάπτυξης των οικονομιών της περιοχής. Πώς τα καταφέρατε, σε μια περίοδο παγκόσμιας αλλά και διαρθρωτικής κρίσης;*

Ραφαέλ Κορέα:
Πέρυσι, μια δύσκολη χρονιά για τη Λατινική Αμερική, αυτή η περιοχή είχε ανάπτυξη 2,1% ενώ το Εκουαδόρ 3,8%. Η «μη πετρελαϊκή οικονομία» μας στο Εκουαδόρ αναπτύχθηκε όμως με ρυθμούς 4,3%. Επομένως, τα πήγαμε καλά συγκριτικά με την υπόλοιπη περιοχή. Πώς τα καταφέραμε; Γνωρίζαμε την οικονομία, ξέραμε ότι το κλειδί ήταν να προστατεύσουμε την δική μας παραγωγή και τις δικές μας θέσεις εργασίας. Δεν ακούσαμε τις «Σειρήνες», το «ο καθένας για τον εαυτό του». Παραχωρήσαμε προνόμια στην δική μας παραγωγή, προστατεύσαμε τις θέσεις εργασίας και δημιουργήσαμε ένα ισχυρό επενδυτικό πρόγραμμα που προσελκύει ιδιώτες επενδυτές. Μιλάμε για επενδύσεις στις υποδομές, στην ενέργεια, στην εκπαίδευση.
Εμείς, οι Λατίνοι, είμαστε… «ειδικοί» στην κρίση. Τις βιώσαμε όλες και ανησυχούμε για την Ευρώπη, επειδή κάνετε τα ίδια λάθη με εμάς. Ας μιλήσουμε, για παράδειγμα, για την Ελλάδα. Για τις συνθήκες υπό τις οποίες η συγκεκριμένη χώρα μπήκε στα πακέτα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τα ίδια έγιναν και με εμάς,. τους Λατίνους. Όλα αυτά τα μέτρα δεν είναι όμως για να ξεπεράσεις την κρίση, έχουν σκοπό μόνο την εξυπηρέτηση του χρέους. Από τη μία πλευρά σου δίνουν χρήματα και κεφάλαια, από την άλλη σου επιβάλουν ορισμένα σκληρά μέτρα: μειώσεις μισθών, περικοπές επιδομάτων, μαζικές απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Και όλα αυτά για να βρεθούν τα χρήματα να πληρωθεί ένα ιδιωτικό χρέος. Έτσι, στο τέλος οι χώρες είναι χρεωμένες μέσα από πολυμερείς συμβάσεις. Και όλο αυτό μόνο για να εγγυηθούν ένα ιδιωτικό χρέος. Οι απλοί άνθρωποι δεν λαμβάνουν τίποτα. Δεν βρίσκονται εκτός κρίσης. Βλέπουμε ότι όλο αυτό επαναλαμβάνεται και στην Ευρώπη και σημαίνει την απόλυτη κυριαρχία του κεφαλαίου στους ανθρώπους στο όνομα του αυτοαποκαλούμενου φιλελευθερισμού, ο οποίος όμως στην πραγματικότητα είναι μόνο μία ιδεολογία.

*euronews:
Δεν θεωρείτε ότι υπάρχει πρόβλημα όταν κάποιος ζει πάνω από τις δυνατότητές του;*

Ραφαέλ Κορρέα:
Κοιτάξτε να δείτε, το ζήσαμε όλο αυτό. Ήταν η κρίση χρέους στη Λατινική Αμερική στη δεκαετία του ’80 . Πριν το 1976 κανείς τραπεζίτης δεν ερχόταν στη Λατινική Αμερική, ούτε καν για διακοπές. Μετά το 1976 άρχισαν να έρχονται μαζικά και πήγαιναν στα υπουργεία Οικονομικών με τις τσάντες τους γεμάτες με χρήματα, ώστε να χορηγήσουν πιστώσεις. Για να προσφέρουν όπλα σε δικτατορικά καθεστώτα, όχι σε δημοκρατίες. Δημιούργησαν το μεγάλο λατινοαμερικάνικο χρέος και βοηθήθηκαν και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είπαν ότι είναι επιθετικό χρέος, με αυτά τα εξαιρετικά κερδοφόρα έργα μπορείτε να πληρώσετε τα χρέη σας, κλπ. Η πραγματικότητα όμως ήταν εντελώς διαφορετική.
Με τις λεγόμενες πετρελαϊκές κρίσεις, οι αραβικές χώρες είχαν ένα πλεόνασμα μετρητών, σε δολάρια, που τα έβαζαν στις τράπεζες του πρώτου κόσμου. Όμως η δουλειά των τραπεζών δεν είναι να κρατούν αυτά τα δολάρια, αλλά να τα επενδύουν κάπου. Δεν ήξεραν πού να τα βάλουν και αποφάσισαν να τα βάλουν στη Λατινική Αμερική. Πίστευαν ότι οι χώρες δεν θα μπορούσαν να αποτύχουν μέχρι και το 1982, όταν το Μεξικό είπε: «δεν μπορούμε να πληρώσουμε άλλο το χρέος». Οι τραπεζίτες κατέληξαν στο εύκολο συμπέρασμα ότι όλο αυτό ήταν ένα πρόβλημα υπερδανεισμού ότι τα κράτη ζητούσαν πολλά χρήματα. Όμως ποτέ δεν είπαν ότι ήταν και πρόβλημα υπερβολικής παροχής χρημάτων που δόθηκαν από τις τράπεζες.
Οι τραπεζίτες ήξεραν τις οικονομικές καταστάσεις ορισμένων χωρών αλλά υπήρχε διαφθορά ώστε να δημιουργηθούν χρέη για την αγορά όπλων και την βοήθεια των δικτατοριών. Τώρα θέλετε να μου πείτε ότι οι τράπεζες δεν ήξεραν την ελληνική κατάσταση; Το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα, που κρύβονταν πίσω από τα χρέη; Και τώρα λένε ότι η Ελλάδα ήταν η μόνη υπεύθυνη για αυτό; Τουλάχιστον, ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας, ας μοιραστούμε την ευθύνη. Λύσεις μπορούν να προκύψουν από αυτό. με την εμπειρία μας στα οικονομικά, και είμαι ο πρώτος πρόεδρος με γνώσεις οικονομικών στην ιστορία της χώρας και έχουμε μια καλή ομάδα στα οικονομικά σε αυτήν την κυβέρνηση. Όπως είπα, είμαστε πολύ προσεκτικοί σχετικά με το χρέος μας. Για παράδειγμα, το Σύνταγμά μας απαγορεύει να δημιουργούμε χρέη για κοινωνικούς σκοπούς. Θα ήταν ένα παράδοξο. Γιατί; Επειδή από την μία πλευρά μας πίεζαν ασφυκτικά να πληρώσουμε ένα παράνομο χρέος λέγοντάς μας ότι η χώρα χρειάζεται νοσοκομεία και σχολεία, με αποτέλεσμα να έρθει το ΔΝΤ μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα και να μας πουν: «πάρτε αυτά τα λεφτά για την κοινωνική ανάπτυξη», και εμφανίστηκαν σαν οι καλοί. Τα κοινωνικά προγράμματα μπορεί να είναι πολύ κερδοφόρα, όμως χρειάζεσαι δολάρια για να αποπληρώσεις το χρέος σου σε δολάρια. Και έτσι δημιουργήθηκαν νέα προβλήματα. Τώρα μπορείς να δημιουργήσεις χρέος μόνο σε προγράμματα που μπορούν να φέρουν κέρδος. Για παράδειγμα, κοινωνικά προγράμματα που μπορούν να αποφέρουν κέρδη σε δολάρια. Είμαστε πολύ προσεκτικοί με το χρέος. Και είμαστε επίσης πολύ προσεκτικοί με το επενδυτικό πρόγραμμα και πού πάνε τα χρήματα. Θέλουμε χρηματοδότηση. Μπορούμε να πληρώσουμε τα χρέη αλλά θέλουμε αυτά τα προγράμματα να είναι προσοδοφόρα.

*euronews:
Ο Ισημερινός προσπαθεί να αναπτυχθεί σε κάθε τομέα. Η Βενεζουέλα στοιχημάτισε πολλά στο πετρέλαιο. Όταν όμως οι τιμές έπεσαν, η χώρα μπήκε σε κρίση…*

Ραφαέλ Κορρέα:
Η Βενεζουέλα εξαρτάται από το πετρέλαιο πολύ περισσότερο σε σχέση με τον Ισημερινό. Όλα αυτά δεν μπορούν να αλλάξουν σε ένα-δύο χρόνια, ούτε καν σε δέκα ή είκοσι χρόνια. Αυτές είναι διαρθρωτικές αλλαγές. Αυτή είναι η ανάπτυξη…

*euronews:
Πιστεύετε ότι το Καράκας έκανε λάθη;*

Ραφαέλ Κορρέα:
Καταρχήν το σύστημα ανταλλαγής. Ένα τέτοιο ελεγχόμενο σύστημα ανταλλαγών, σαν και αυτό της Βενεζουέλας, μπορεί να είναι καλό βραχυπρόθεσμα, αλλά δεν μπορείς να το κρατήσεις αυτό μακροπρόθεσμα. Για αυτό η Βενεζουέλα έχει την μαύρη αγορά, τόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο νόμιμο και το παράνομο συνάλλαγμα. Όλο αυτό δημιουργεί μεγάλες στρεβλώσεις, διαφθορά, και οι αρχές το γνωρίζουν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε νομικές μεταρρυθμίσεις, ακόμα και συνταγματικές. Δεν είναι κάτι εύκολο. Υπάρχει σε καθημερινή βάση μια αντιπολίτευση η οποία δεν είναι δημοκρατική, αλλά μια αποσταθεροποιητική δύναμη.

*euronews:
Τι είδους σχέση έχετε με το Ηνωμένο Βασίλειο, με δεδομένη την υπόθεση του Τζούλιαν Ασάνζ;*

Ραφαέλ Κορρέα:
Ο Ασάνζ μπορεί να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στην πρεσβεία μας στο Λονδίνο και θα είναι πάντα ευπρόσδεκτος, όμως το πρόβλημα μπορεί να λυθεί αύριο κιόλας και μάλιστα εύκολα, αν το Ηνωμένο Βασίλειο δώσει μια άδεια. Απλά φανταστείτε αν ήμασταν στη δική τους θέση, αν είχαμε έναν ευρωπαίο πρόσφυγα σε μια ευρωπαϊκή πρεσβεία στο Κίτο και αν τον κρατούσαμε επί τρία χρόνια χωρίς να του δίνουμε άδεια. Θα μας αποκαλούσαν δικτάτορες, φασίστες, θα μας προσήγαγαν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Η Μεγάλη Βρετανία πρέπει να δώσει μία άδεια. Η Σουηδία θα μπορούσε πάντα να λάβει μια κατάθεση στην πρεσβεία μας στο Λονδίνο. Γιατί δεν το έκανε πριν; Τώρα το κάνουν γιατί διαφορετικά ρισκάρουν όλη η διαδικασία να παραγραφεί. Επομένως όλες αυτές τις ερωτήσεις θα πρέπει να τις κάνετε στην Σουηδία και το Λονδίνο, που θα μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημα αύριο κιόλας.

*euronews:
Έχετε νιώσει ποτέ αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον Τζούλιαν Ασάνζ;*

Ραφαέλ Κορρέα:
Δεν χορηγήσαμε το άσυλο επειδή συμφωνούμε με όσα ο Ασάνζ έκανε. Πιστεύω ότι κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να κρατά απόρρητες κάποιες εμπιστευτικές πληροφορίες, ακόμα και αν ορισμένες διαρροές που έγιναν δημόσια ήταν φριχτές. Δείχνουν την ανηθικότητα και τις καταχρήσεις. Εμείς δεν συμφωνούμε με όσα έκανε. Αν κάτι παράνομο έχει γίνει, τότε θα πρέπει να τιμωρηθεί για αυτό. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Αλλά αυτός δεν είναι ο λόγος για τον οποίο δώσαμε άσυλο στον Ασάνζ. Το κάναμε επειδή δεν ήταν σίγουρος ότι θα έχει μία δίκαιη δίκη. Μην ξεχνάτε ότι στην Αμερική κάποιοι φανατικοί απαίτησαν την θανατική ποινή με βάση τον νόμο για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και την προστασία του αμερικανικού κράτους, που προβλέπει κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό του δώσαμε άσυλο και όχι γιατί συμφωνούμε με τα μέσα που χρησιμοποίησε για να πάρει αυτές τις πληροφορίες.


Το σχετικό βίντεο: gr.euronews.com/2015/06/17/debt-in-latin-america-julian-assange-and-the-greek-crisis-ecuador-president/


Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΑΠΟ ‘’ΧΘΕΣ’’

του Νίκου Ροή*

Είναι πρόδηλη πλέον η ανάγκη της χώρας για μια εφαρμοσμένη πολιτική παραγωγικής ανασυγκρότησης που θα στηρίζεται σε μοντέλα ρεαλιστικά, άμεσα εφαρμόσιμα, εναλλακτικά από τα υφιστάμενα και θα περνούν υπόψη δυο βασικές παραμέτρους, τον χώρο και τον χρόνο. Ο χώρος είναι η μνημονική Ελλάδα, υπερχρεωμένη, με ελάχιστη παραγωγή, στραγγαλισμένη από τον διεθνή παράγοντα, υπόδειγμα προς αποφυγή από τους πιστωτές για όποια άλλη χωρά διανοηθεί να ασκήσει ίδια πολιτική . Ο χρόνος εφαρμογής είναι ο ενεστώτας, με εξελισσόμενη την προσπάθεια συμφωνίας για μια λύση του χρέος, πλην αυτής της υποταγής και με την ευρύτερη έννοια αυτού , για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής να είναι μηδενικός.

Η εικόνα φυσικά είναι ζοφερή από μόνη της χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση και η παρουσίαση ‘’καθαρών λύσεων’’ θα ήταν τουλάχιστον βλακώδη από οποίων και να την επιχειρούσε. Παρόλα αυτά δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να επιδιώξουμε σύνθετες λύσεις, οι οποίες θα παίρνουν υπόψη τους την Ελληνική πραγματικότητα όπως διαμορφώνεται κάθε μέρα, την γνώμη και τις προσδοκίες των παραγωγικών τάξεων και τέλος να συμφωνήσουμε για όλες τις εφικτές ενέργειες προς την κατεύθυνση της ανασυγκρότησης. Η προσπάθεια πρέπει να βασιστεί στον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα, χωρίς να παραμελήσουμε τον τριτογενή και τις υπηρεσίες, στην κατεύθυνση της αλλαγής της ποσόστωσης υπέρ των δυο πρώτον, με ταυτόχρονη διόγκωση όλης της οικονομίας. Υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους ότι εργάζεται και παράγει εισόδημα και ότι δίνει ταυτόχρονα θέσεις εργασίας, για εμάς αυτά τα δυο είναι αλληλένδετα, το πέταμα της πετσέτας στο καναβάτσο ως ένδειξη ήττας είναι ανεπίτρεπτη.

Τα μοντέλα παραγωγής πρέπει να βασίζονται σε δυο κυρίαρχους άξονες

Α) Την παραγωγή νέων προϊόντων

Β) Την συνεργασία, συνέργια, συνύπαρξη, πολλών παραγωγικών υποκειμένων από την σύλληψη και την δημιουργία ενός προϊόντος έως την παραγωγή και τις υπηρεσίες μετά την διάθεση.

Αυτό πρέπει να γίνεται συγκεκριμένα, εξειδικευμένα σε κάθε τομέα της οικονομίας, μα πάνω από όλα μετά από διάλογο των κοινωνικών φορέων που εμπλέκονται και να προσπαθήσει να δώσει λύσεις παίρνοντας υπ΄ όψιν ότι η ανάπτυξη οργανώνεται και καθοδηγείται αλλά δεν διατάζεται. Στον πρωτογενή τομέα τα κύρια προβλήματα είναι

Α) Ο κλήρος στην Ελλάδα είναι μικρός και πολυτεμαχισμένος: ο μ.ο του κλήρου είναι 49 στρ. έναντι 143 στρ. στην Ε.Ε-27 και αποτελείται από 6-7 αγροτεμάχια. Η κατάσταση αυτή αποτρέπει τον οργανωτικό εξορθολογησμό της γεωργικής παραγωγής και την καθηλώνει σε αναποτελεσματικές μορφές εκμετάλλευσης με μειωμένη αξιοποίηση των παραγωγικών συντελεστών,

Β) Ο αγροτικός πληθυσμός είναι μεγάλος σε ηλικία (57 % άνω των 45 ετών) και με χαμηλότερο σχετικά με τον εθνικό μέσο όρο μορφωτικό επίπεδο, γεγονός που αποτελεί τροχοπέδη για διάχυση τεχνογνωσίας, υιοθέτηση σύγχρονων πρακτικών, εφαρμογή καινοτομιών και προσαρμογή σε μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Γ) Ελάχιστη ποσότητα της αγροτικής παραγωγής περνά στην μεταποίηση.

Τέτοιου μεγέθους διαθρωτικά προβλήματα δεν λύνονται μόνο με την ύπαρξη σωστών κυβερνητικών θέσεων αλλά με την ύπαρξη ενός κοινωνικού διαλόγου που θα πείθει για τις δύσκολες και τις αντιδημοφιλείς λύσεις που θα προτείνει.

Στην Βιομηχανία υπάρχει πολυκερματισμός και πολυμορφία, παραδοσιακοί κλάδοι που έπαιζαν ρόλο ατμομηχανής στην ανάπτυξη της οικονομίας δεν υπάρχουν ποια, το ίδιο το ιδικό βάρος του συνόλου του κύκλου εργασιών της βιομηχανίας συγκριτικά με το ΑΕΠ είναι περίπου το μισό από ότι ήταν πριν δέκα χρόνια. Η διαμόρφωση των χαρακτηριστικών της , η σωστή αποτίμηση αυτών , ο δυισμός τους, πρέπει να συνυπολογιστεί στις προτεινόμενες λύσεις.

Α) Το 96% των επιχειρήσεων είναι ΜΜΕ και απασχολούν λιγότερο από δέκα άτομα, το 0.23% θεωρούνται μεγάλες και έχουν πάνω από διακόσια άτομα προσωπικό. Ο κύκλος εργασιών όμως είναι ετεροβαρής προς όφελος των μεγάλων, εάν πάμε στις εξαγωγές το 0.18% των επιχειρήσεων κάνει περίπου το 40% των εξαγωγών και ένας όμιλος μόνος έχει το 5% των εξαγωγών.

Β) Λίγες εταιρίες ακλούθησαν κυρίαρχα μοντέλα μαζικής παραγωγής διαμορφώνοντας ένα ενδιαφέρον τοπίο στην Ελληνική Βιομηχανία.

Γ) Ελάχιστη παράγωγη από πρώτες ύλες και εξόρυξη περνά στην μεταποίηση.


Το μοντέλο ανάπτυξης σίγουρα είναι πολιτική απόφαση η οποία όμως δεν μπορεί να προσπεράσει χωρίς να ακουμπήσει σε μια ήδη διαμορφωμένη κατάσταση. Αυτή η απόφαση δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς να έχεις την κοινωνία μαζί σου και για αυτό χρειάζεται κόπος και υπομονή να συνδιαλλαγής μαζί της,

Στην παρούσα κατάσταση όμως δεν έχουμε άλλη λύση από μια προσπάθεια που πρέπει να ξεκινήσει ‘’χθες’’

* Ο Νίκος Ροής είναι συντονιστής του Τμήματος Βιομηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ
πηγή  ΣΥΡΙΖΑ Τμήμα Βιομηχανίας
Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 19.5.2015

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Αναρχικοί εναντίον Ισλαμιστών: Η επανάσταση για την οποία δεν μιλά κανείς

Gareth Watkins από το CVLTNation*

Η Μέση Ανατολή της εποχής μας, είναι, ίσως, η τελευταία περιοχή του πλανήτη, στην οποία η κυρίαρχη δυτική ιδεολογία, θα αναζητούσε ποτέ τη ριζοσπαστική πολιτική σκέψη, πόσο μάλλον, να την δει να μεταφράζεται και σε δράση.

Η εικόνα που έχουμε για την περιοχή, συντίθεται από δικτατορίες, στρατιωτικά πραξικοπήματα και θεοκρατίες. Χτισμένη πάνω στα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελείται από κούφια κράτη όπως το Αφγανιστάν και -όλο και περισσότερο- κράτη όπως το Πακιστάν, όπου οτιδήποτε έξω από την πρωτεύουσα, μοιάζει με το Mad Max. Αλλά δεν βρίσκεστε στα κατεστημένα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αυτή τη στιγμή, σωστά;

Κατά μήκος των συνόρων της Συρίας, με την Τουρκία και το Βόρειο Ιράκ, βρίσκεται μια -κυρίως- κουρδική περιοχή, με πληθυσμό 4.600.000, στην οποία λαμβάνει χώρα ένα μεγάλο κοινωνικό πείραμα

Συμβαίνει κυριολεκτικά μέσα σε διασταυρούμενα πυρά μεταξύ της δικτατορίας της Συρίας, της μαζικής παραφροσύνης των ισλαμιστών του ISIS και την διαχρονική εχθρότητα της Τουρκίας, προς την ιδέα της κουρδικής αυτονομίας, ενώ κάπου στο βάθος αχνοφαίνονται το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ. Το Κόμμα της Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) και το Εθνικό Συμβούλιο των Κούρδων (ΧΕΝ), ίδρυσαν στην περιοχή της Rojava, μια κοινωνία που αναμιγνύει δημιουργικά τον άγριο φιλελευθερισμό (τα όπλα είναι παντού και δεν υπάρχουν φόροι - κανένας) με την αναρχική σκέψη του Occupy και μια υγιή δόση φεμινισμού. Στα καντόνια της Rojava, υπάρχει μια μικρή κεντρική κυβέρνηση, η οποία λειτουργεί με απόλυτη ποσόστωση του 40% των αντιπροσώπων να είναι υπέρ των γυναικών, όμως το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς, γίνεται σε τοπικό επίπεδο, ημέρα την ημέρα, δρόμο το δρόμο και από χωριό σε χωριό.

Ο επικεφαλής αρχιτέκτονας της ιδέας της Δημοκρατικής συνομοσπονδίας, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, εξηγεί ότι «Οικολογία και φεμινισμός είναι κεντρικοί πυλώνες» του συστήματος και αιχμές του δόρατος, κάτι που στη Δυτική σκέψη συναντάται μόνο στο περιθώριο της πολιτικής. Στη Rojava, οι άνδρες που κακοποιούν τις γυναίκες τους, αντιμετωπίζουν καθολικό εξοστρακισμό από την κοινότητα και η ζωή τους καθίσταται αδύνατη σε ένα περιβάλλον το οποίο διακρίνεται ιδιαίτερα για την κοινωνικότητα του και την αλληλοσύνδεση μεταξύ των μελών του. Αντί για την ύπαρξη αστυνομικής δύναμης και φυλακών, λειτουργούν «επιτροπές ειρήνης» σε κάθε δήμο. Δουλειά τους είναι να εκτονώνουν τους κύκλους των ενδο-οικογενειακών δολοφονιών αντεκδίκησης, επιδιώκοντας συναινετικές συμφωνίες μεταξύ των αντίδικων πλευρών - και λειτουργεί.

Το μόνο μέρος του πειράματος της Rojava που έχει ελκύσει τη διεθνή προσοχή είναι οι παραστρατιωτικές μονάδες του YPJ, που αποτελούνται αποκλειστικά από γυναίκες. Έχουν αγωνιστεί και κερδίσει, μάχες τόσο κατά ISIS, όσο και κατά του συριακού στρατού. Το NBC, ο Guardian, ακόμη και το Marie Claire, έχουν καλύψει όλα τα κατορθώματα του YPJ, χωρίς να αναφερθούν ούτε καν επιγραμματικά στην ιδεολογία, που βρίσκεται πίσω από αυτά τα κατορθώματα. Ήταν οι κοπέλες του YPJ, μαζί με τους άνδρες συναδέλφους τους, του YPG, που διέσωσαν τις χιλιάδες των Yazidis, που παρέμεναν εγκλωβισμένοι και περικυκλωμένοι από τους ισλαμιστές του ISIS, στο όρος Sinjar, στο βόρειο Ιράκ. Η κοινότητα των Γιεζίντι είχε την ατυχία να βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσα στις περιοχές που ελέγχει το ISIS. Αποτελούσε, δε, για αυτούς τους ισλαμιστές, μια μισητή μειοψηφία, μέσα στον ισλαμικό κόσμο εδώ και χίλια χρόνια, η οποία κατηγορείται για «λατρεία του διαβόλου». Την ώρα που οι ΗΠΑ έριχναν προμήθειες από αέρος στους εγκλωβισμένους, ήταν οι ομάδες των Σύριων πολεμιστών, που έσπαγαν τις γραμμές του ISIS και έσωζαν δεκάδες χιλιάδες ζωές.

Ακόμη, υπερασπίστηκαν με επιτυχία την πόλη του Kobani, όταν το ISIS ξεκίνησε ολομέτωπη επίθεση κατά της μικρής πόλης των σαράντα πέντε χιλιάδων κατοίκων, χρησιμοποιώντας τανκς, πυραύλους, ακόμη και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Παρά τις σοβαρές απώλειες, η πόλη παραμένει ελεύθερη, αν και τα γύρω χωριά εξακολουθούν να αμφισβητούνται.

Η YPJ / G και το Κίνημα Δημοκρατικής Κοινωνίας δεν είναι φυσικά τέλειοι σε όλα: έχουν κατηγορηθεί για τη χρήση παιδιών-στρατιωτών (κορίτσια από την ηλικία των δώδεκα χρησιμοποιούνται ως μάγειρες και καθαριστές για τις YPJ και υποβάλλονται σε κάποια βασική εκπαίδευση μάχης, αν και δεν ρίχνονται στη μάχη) και είναι για πάντα στιγματισμένοι από την ένωσή τους με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ), το οποίο, υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση από τα περισσότερα κράτη ανά τον κόσμο. Το πρώην μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα έχει ακόμη κατηγορηθεί για σκοτεινές διασυνδέσεις με το εμπόριο ναρκωτικών και τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες.

Ωστόσο, παρ 'όλα τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν, οι άνθρωποι της Rojava αποτελούν, αυτή τη στιγμή, το μόνο κίνημα μεγάλης κλίμακας σε ολόκληρο τον πλανήτη, το οποίο εφαρμόζει πραγματικά μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στο κράτος και τον καπιταλισμό.

Όπως οι ισπανικές αναρχικές ομοσπονδίες και οι Ζαπατίστας του Μεξικού πριν από αυτούς, οι άνθρωποι της Rojava έχουν επιλέξει να κάνει το αδύνατο: να δημιουργήσουν μια νέα κοινωνία, τη στιγμή μάλιστα που αγωνίζονται σαν μία από τις μικρότερες δυνάμεις σε αυτό τον περιφερειακό πόλεμο, ισορροπώντας πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Μόνο ο χρόνος θα δείξει αν θα μπορέσουν να το φτάσουν μακριά.
πηγές  left.grcvltnation.com