Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Η επισιτιστική κρίση και ένα ελευθεριακό προσχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση

του Γιώργου Κυριακού
Οι φρέσκες ιδέες του ελευθεριακού κινήματος είναι οι μοναδικές που μπορούν να εμποτίσουν τις όποιες εναπομείνασες παραγωγικές δυνάμεις, σε μια φιλική-συνεργατική οικονομία που μειώνει τις διαστάσεις υπαίθρου –άστεως, επιβίωσης-κοινωνικής ωφέλειας, καθώς και πολλών άλλων διχασμών που ζούμε, σ’ αυτήν την περίοδο που η μεταμοντέρνα επίφαση παραγωγής νέων ιδεοληψιών εναλλάσσεται με τη στείρα αναπαραγωγή παλαιών. Αυτή η όσμωση είναι και ο μοναδικός δρόμος για ένα κοινωνικό μετασχηματισμό που δίνει έδαφος στη δημιουργική αντίσταση, ενώνοντας τη διχοτομημένη κοινωνία που, αμήχανη κι ανήμπορη, ακολουθεί τις επιλογές της κυριαρχίας του ντόπιου παρασιτικού κατεστημένου και των διεθνών εντολέων του. 

Η επισιτιστική κρίση και ένα ελευθεριακό προσχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση

Ζόρικος κρεμανταλάς ο καιρός που κουβαλάς,
η ζωή σου μια νταλίκα με μπαγκάζια και με ΙΚΑ.

Τώρα απόχτησες καβούκι και αμάξι σπορ μοντέλο

τώρα σκάλωσες στο λούκι κι είσ’ αλλιώτικο καπέλο.
Η ζωή σου ντούμπλε φας, μέσα κι έξω τη φοράς,
η καρδούλα σου γκαζιέρα δίχως γκάζι και αγέρα.
Μες στο κόλπο είσαι χωμένος και γλιτώνεις παρά τρίχα,
τώρα είσαι βολεμένος και σου κόψανε το βήχα.
Κι αν θυμάσαι τα παλιά, ψέματα και μπλα μπλα μπλα,
η μαγκιά σου ναφθαλίνη με κασμίρι και λουστρίνι.
Τώρα κάνεις μαύρη πλάκα κι όλο τρως απ’ την κουτάλα,
τώρα μάγκωσε η φάκα και σε κλείσανε στη γυάλα.

Κ. Τριπολίτης-Δ. Μούτσης-Σ. Μπέλου


Είναι ολοφάνερο ότι κι από τις δυο όψεις του παρασιτικού εκσυγχρονισμού, της κυβέρνησης και του μαύρου μετώπου της αντιπολίτευσης, προωθείται ένα σχέδιο για την «έξοδο στις αγορές». Είτε με τα διαρκώς αναπροσαρμοζόμενα περιβόητα κείμενα-προτάσεις της κυβέρνησης προς τους καπιταλφασίστες δανειστές, είτε με την ολοκλήρωσή τους προς μια ταπεινωτική συμφωνία-υπόδειγμα για τον ευρωπαϊκό Νότο, είτε με μια καταστροφική και απροετοίμαστη έξοδο προς τη δραχμή, η οικονομία προσανατολίζεται στη χρηματοδότηση του παρασιτικού συμπλέγματος της άρχουσας τάξης: των τραπεζιτών, των οικογενειών διαπλοκής (μεγάλα έργα, νέα τεχνολογία, ΑΟΖ, κλπ) που επιβλήθηκαν μετά το 1990, των προμηθευτών του δημοσίου καθώς και στη νέα περιφερειακή αυτοδιοίκηση των ΕΣΠΑ ενός άχρηστου και ασυνεχούς τριτογενούς.

Τα ψίχουλα που θα πέσουν για την πολυπόθητη κίνηση του χρήματος και του ανοίγματος «νέων κύκλων» θα εξαντληθούν στις καθημερινές υποχρεώσεις της εργατικής τάξης, των ανέργων, των μικροεπαγγελματιών και των συνταξιούχων και θα επιστραφούν διπλά και τρίδιπλα από τις περικοπές μισθών και συντάξεων, από τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις, από τα νέα τιμολόγια των «ΔΕΚΟ» καθώς επίσης κι από την απώλεια της δημόσιας περιουσίας.

Με ολοφάνερο όπλο, την απειλή της χρεωκοπίας, οι καπιταλφασίστες δανειστές έχοντας ενδυναμώσει το μαύρο γερμανικό μέτωπο απέναντι στην αμερικανική περικύκλωση, σπρώχνουν τη χώρα σε έναν εμφύλιο πόλεμο κι ανεξάρτητα από το «θετικό» αποτέλεσμα αυτών των «διαπραγματεύσεων» μεταξύ θύτη και θύματος. Κι αυτό διότι, είτε με την υπογραφή της συμφωνίας είτε με την πιθανή άρνησή της ο κύκλος της επίθεσης όχι μόνο δεν τελειώνει αλλά ανοίγει περαιτέρω τη δίψα για κέρδη. Αν μάλιστα, τα εκλογικά αποτελέσματα του φθινοπώρου στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, δεν φέρουν στην εξουσία τα κόμματα που ευαγγελίζονται τη «χαλάρωση», το «κούρεμα» ή την «ελάφρυνση» των χρεών τους –που είναι πολύ πιθανόν λόγω του ελληνικού παραδείγματος- τότε μια νέα επίθεση θα ξεκινήσει να εξυφαίνεται προς τη χώρα και προς τον ευρωπαϊκό Νότο. Κι αν η Ισπανία η Ιταλία ή η Γαλλία έχουν ένα άλλο παραγωγικό εκτόπισμα και σχεδόν μηδενικά γεωπολιτικά ζητήματα, η Ελλάδα έχει απολέσει τον παλιό καλό της εαυτό στην πρωτογενή παραγωγή όπως στη βιοτεχνική και στην τεχνολογική δημιουργία.

Η Ελλάδα, κατ’ εξοχήν χώρα εργατοτεχνιτών και μικρών ανεξάρτητων παραγωγών, όσον αφορά στο εσωτερικό της-κι όχι στη διασπορά, μακριά και πέρα από φορντικά μοντέλα μεγάλων μονάδων παραγωγής και βιομηχανικής γεωργίας, έχει καταντήσει μια παρασιτική απόφυση της Δύσης. Για αυτό και προβάλει ο εφιάλτης του λιμού και του μαρασμού -ιδιαίτερα στην Αττική- αλλά και στις μεγάλες πόλεις της Μακεδονίας, της Κεντρικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου.

Αυτή η δυστοπία που είναι κατάληξη επιλογών των διεθνών μηχανισμών αλλά και της ντόπιας κρατικοδίαιτης ρεμούλας, ιδιαίτερα από το 1992 και μετά, έχει συνέπειες βαρύτατες: η ένταση ενός ταϊλανδοποιημένου τουριστικού προτύπου, η συνέχιση της χρηματοδότησης για τον παρασιτικό τριτογενή τομέα των προμηθευτών, τα πιθανά μεγάλα έργα των εργολάβων, η συγκεντροποίηση της γεωργικής μικροϊδιοκτησίας σε λίγα χέρια για διάφορες χρήσεις, η καταστροφή της μικρής κτηνοτροφίας και αλιείας, η συνέχιση του (EL DORADO) προτύπου ανάπτυξης και καταστροφής της γης των δασών και των υδάτων καθώς και άλλες επιλογές που ήδη έχουν δρομολογηθεί από τον Φούχτελ κι άλλους διεθνείς γκαουλάιντερ, παραδοσιακούς συμμάχους και μη. Αν προσθέσουμε την αναγκαστική μετανάστευση προς τις χώρες της Ευρώπης και την περαιτέρω χρήση των προσφύγων που όλο και πολλαπλασιάζονται στις «ειδικές οικονομικές ζώνες» που προβλέπει ο δήθεν «αντι»ρατσιστικός νόμος για την ιθαγένεια, τότε μιλάμε για μια άνευ προηγουμένου καταστροφή. Η δε πολιτική της διάσταση είναι τρομαχτική αφού θα αναδυθούν όλες οι σκοτεινές δυνάμεις που θα δημιουργήσουν έναν πρωτόγνωρο διχασμό, συνέχειας αυτού που ζήσαμε ως καρικατούρα τη διετία 2012-2013.

Οι παρακρατικές ευρω-Μαϊντάν συμμορίες, οι καναλάρχες και τα ιδιωτικά κονσόρτσιουμ, οι ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων με τις στρατιές τους, το οικονομικό-πολιτικό λόμπι της δραχμής όπως και η ναζιστική συμμορία σε νέους ρόλους, ετοιμάζονται για ένα πόλεμο όπου θα επιτύχουν, μέσα από έναν διχασμό, την αναπότρεπτη μεγέθυνση αυτού που γνωρίσαμε ή διαβάσαμε για την επένδυση των μεταλλείων στις Σκουριές. Κι έχουμε ένα λαό απροετοίμαστο, με παραγωγικό αδιέξοδο και πολιτισμικά καθημαγμένο από την τηλεόραση και το νέο σχολείο της πολιτισμικής προσαρμογής.

Απέναντι σ’ αυτήν την τραγική μοίρα, οφείλουμε να συμβάλουμε στην ανασυγκρότηση του λαού μας με όσες δυνάμεις έχει, που κατακερματισμένα και χωρίς ιστό συνεχίζουν να στοιχειώνουν την ιδιοπροσωπία του. Οι φρέσκιες ιδέες του ελευθεριακού κινήματος είναι οι μοναδικές που μπορούν να εμποτίσουν τις όποιες εναπομείνασες παραγωγικές δυνάμεις, σε μια φιλική-συνεργατική οικονομία που ...